Hoogmoed komt voor de val
13.05.2009 - Guy Verhofstadt ziet het groots. Omdat geen enkele Europese regeringsleider ad rem reageerde toen vorig jaar de financiële crisis losbarstte, is Numero Uno naar eigen zeggen – boos als hij was op de domme en lethargische Merkels, Browns, Zapatero’s en Berlusconi’s van deze wereld - in zijn pen gekropen. Om Vlaanderen, Europa,…ja om heel de wereld uit te leggen hoe we door de methode-Verhofstadt uit de problemen kunnen raken, leurt hij deze dagen, driftig gesteund door de medialakeien van de VRT en de zogezegde kwaliteitskranten, met een nieuw boekje : De weg uit de crisis. Of hoe Europa en Verhofstadt de wereld kunnen redden.We kennen het keynesiaanse verhaal van de auteur der vergeten burgermanifesten. De Europeanen moeten dringend meer belastingen betalen en de natiestaten moeten verdwijnen. Moeilijker is het niet. Want anders dreigen hel en verdoemenis. Alleen een Europees rijk met een Europese president kan de wereld redden. Er heeft nog eens een gek dat gedacht.
Om zijn evangelie de nodige luister te geven, hebben vlijtige vertalers voor Franse, Duitse, Engelse, Italiaanse, ja zelfs Chinese versies van Verhofstadts vorig boek De Verenigde Staten van Europa gezorgd. Want tot in Beijing wil de Messias van Gent het goede geloof verspreiden, steeds weer op zijn wenken bediend door de kritiekloze pennenlikkers uit Vlaanderens media.
Maar soms kan het mislopen. Zeker als men Annemie Neyts, voorzitster van de Europese liberale partij en buitenlandspecialiste van de VLD, meesleurt naar een persconferentie.
We kennen Neyts. We kennen haar verdraagzaamheid. Trots verkondigt ze overal dat ze nog nooit een Vlaams Belanger heeft gegroet. We kunnen ervan getuigen in het Europees Parlement. Geen goede morgen. Geen minzaam knikje. Neyts steekt zelfs het trottoir over, wanneer ze een Vlaams Belanger ziet aankomen. Vlaams Belangers hebben de Mexicaanse griep. Die moet je mijden als de pest.
We kennen Neyts. We kennen haar hovaardigheid. Enkele jaren geleden, tijdens een debat in de Brusselse Klub De Warande, verkondigde ze - niet lang na het Nederlandse neen tegen de Europese Grondwet - dat “de uitslag wel anders was geweest, mocht zij In Nederland campagne zijn gaan voeren.” Tja.
Gisteren stelde Guy Verhofstadt zijn anticrisis-evangelie voor aan de Nederlandse pers. Het evangelie bekritiseer je niet. Toen een journalist verwees naar wat de Nederlandse linkse politicus Jan Marijnissen op zijn blog had geschreven over het desastreuze beleid van Verhofstadt tijdens de paarse regeerperiode, reageerden onze liberale excellenties geprikkeld. De journalisten moesten maar eens een lesje in Belgische politiek komen nemen, vond Numero Uno. En Neyts meende dat Nederlanders Vlaanderen beter de les niet zouden spellen na wat er vorige week in Apeldoorn gebeurd was.
Pas toen ze door de woedende reacties van de verzamelde journalisten haar kemel inzag, verontschuldigde Neyts zich. “Dit had ik niet mogen zeggen.”
Misschien moeten Verhofstadt en zijn pasionaria eens leren dat journalisten in Nederland, in tegenstelling tot sommigen in Vlaanderen, wél nog kritisch durven staan tegenover het establishment.
door Frank Vanhecke
Mediakalender Volledige kalender
|
      |